สามีภรรยาคู่หนึ่งรักกันมากทั้งสองยากจน สามีมีรายได้พอเสียค่าเช่าบ้านค่าอาหารแต่ละวันเท่านั้น ไม่มีเงินเหลือเก็บเลย ดังนั้นเมื่อมีอะไรชำรุดเสียหายจะซ่อม ก็ต้องรอไปก่อนจนกว่าจะเก็บเล็กผสมน้อยได้ ครั้งที่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น สายนาฬิกาสามีขาดก็ยังไม่มีเงินซื้อใหม่ จึงมีแต่ตัวเรือนนาฬิกาใช้อยู่จนกระทั่งใกล้เทศกาลคริสตมาส ทั้งสองสามีภรรยา ต่างก็คิดในใจว่าอยากจะให้ของขวัญแก่กันและกัน เพราะนานแล้วไม่ได้ซื้ออะไรให้กันเลย... สามีคิดถึงผมที่ยาวสลวยของภรรยา เขารู้ว่าภรรยารักผมของเธอมาก เขาคิดถึงปิ่นปักผมงามๆ ที่จะทำให้เรือนผมของภรรยาจะยิ่งงามขึ้นอีก เขาอยากซื้อปิ่นให้แต่ไม่มีเงินพอ ... ฝ่ายภรรยาคิดถึงสามีที่ใช้นาฬิกาไม่มีสายอยู่นานแล้ว นาฬิกาเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับเขาและเรือนนี้เขารักมาก ...ก็คิดถึงสายนาฬิกาดีๆ มีราคาที่อยากจะให้สามีแต่ไม่มีเงิน ทั้งคู่ก็เกิดความคิด ทั้งคู่คอยจนถึงวันที่ 24 ธันวาคม โดยไม่แพร่งพรายให้รู้กันเลย เช้าวันนั้นสามีออกจากบ้านแต่เช้า ภรรยาเมื่อเห็นสามีไปแล้วก็รีบปิดบ้านออกจากบ้านไปด้วย แล้วภรรยาก็กลับเข้าบ้านก่อนเตรียมอาหารและของขวัญไว้คอยท่าสามี เมื่อสามีกลับมาบ้าน พอย่างเท้าเข้าบ้านเห็นหน้าภรรยาก็ชะงัก ถามภรรยาว่า "เธอไปทำอะไรกับผมของเธอ " ภรรยาตอบว่า "ฉันคิดว่าอยากจะเปลี่ยนทรงผมเสียทีผมสั้นๆ ก็ดูดีใช่ไหม " สามีพูดอะไรไม่ออก เขายื่นห่อของขวัญให้ภรรยาเมื่อภรรยาเปิดดู เธอเกือบจะร้องไห้ เมื่อเห็นปิ่นปักผม เธอหยิบห่อของขวัญส่งให้สามีโดยไม่พูดอะไรอีก เมื่อสามีเปิดดูเขาเห็นสายนาฬิกา ก็เข้าใจเรื่องราวได้ทันทีเขาบอกภรรยาว่า "ฉันขายนาฬิกาเสียแล้วเพื่อซื้อปิ่นให้เธอ " ส่วนภรรยาก็ตัดผมขาย เพื่อนำเงินไปซื้อสายนาฬิกา แล้วทั้งสองก็กอดกันร้องไห้ด้วยความรัก และต่างเข้าใจในความรักของอีกฝ่ายหนึ่ง ที่ยอมเสียสละของที่ตนรักมากเพื่ออีกฝ่ายหนึ่ง ความรักมีมากจนไม่หวงสิ่งที่ดีที่สุด
ผู้หญิงมันทำปิ่นปักผมหักก่อน แล้วก็ไม่มีเงินซื้อใหม่ เลยไปหั่นเป็นผมสั้นซะ เพราะจะได้ไม่ต้องใช้ปิ่นปักผม เคยอ่านเหมือนกัน แต่ทำไมกูไม่ซึ้งวะไอยู :sweat:
